• image
  • image
  • image
  • image
  • image
  • image
  • image
Previous Next

Obsługa prawna

1. Nieterminowa realizacja odszkodowań i świadczeń przejawiająca się w:

a. naruszeniu art. 817 k.c., zgodnie z którym ubezpieczyciel obowiązany jest spełnić świadczenie w terminie trzydziestu dni, licząc od daty otrzymania zawiadomienia o wypadku,

b. naruszeniu art. 14 ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych, zgodnie z którym zakład ubezpieczeń wypłaca odszkodowanie w terminie 30 dni licząc od dnia złożenia przez poszkodowanego lub uprawnionego zawiadomienia o szkodzie, a w razie konieczności wyjaśnienia okoliczności niezbędnych do ustalenia odpowiedzialności zakładu ubezpieczeń albo wysokości odszkodowania, w ciągu 90 dni od dnia zawiadomienia o szkodzie.

2. Naruszenie zasady pełnego odszkodowania, zgodnie z którą naprawienie szkody obejmuje straty, które poszkodowany poniósł, oraz korzyści, które mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie wyrządzono (art. 361 § 2 k.c.). Na tle powyższego najczęstsze praktyki zakładów ubezpieczeń to:

a. amortyzacja/merkantylny ubytek wartości części/urealnienie kosztów naprawy/ optymalizacja kosztów naprawy – praktyka polegająca na obniżaniu/potrącaniu kosztów naprawy (cen części) z uzasadnieniem, że do naprawy używanych samochodów należało użyć starych części, ewentualnie części nieoryginalnych. Stąd, jeśli poszkodowany użył części nowych/oryginalnych, zakład ubezpieczeń obniża odszkodowanie o określony współczynnik wynikający z tzw. amortyzacji,

b. brak uznawania roszczeń z tytułu utraty wartości handlowej pojazdu – praktyka polegająca na nieuznawaniu roszczeń dotyczących utraty wartości handlowej pojazdu jeśli pojazd ten nie spełnia określonych kryteriów (m.in. wiek, rodzaj uszkodzeń, brak wcześniejszych uszkodzeń),

c. stosowanie korekt i współczynników prowadzących do obniżenia wartości odszkodowania – praktyka polegająca na stosowaniu ujemnych korekt z tytułu m.in. stanu utrzymania pojazdu, importu prywatnego, liczby właścicieli, itp.,

d. odmowa refundacji wynajęcia samochodu zastępczego – problem dotyczący głównie osób fizycznych, którym zakłady ubezpieczeń odmawiają refundacji wynajmu pojazdu zastępczego w ramach ubezpieczenia OC, uzasadniając to brakiem konieczności używania pojazdu. Ubezpieczyciele uwzględniają roszczenia jedynie w szczególnych sytuacjach (np. dowóz dzieci do szkół, dojazdy na leczenie/rehabilitację, wykonywanie określonego zawodu, itp.),

e. szkoda całkowita – problem sprowadza się do metody wyliczania wysokości odszkodowania. Przy likwidacji szkody metodą szkody całkowitej odszkodowanie wyliczane jest jako różnica pomiędzy wartością pojazdu przed szkodą i po szkodzie (tzw. wartość pozostałości). Zakłady ubezpieczeń niejednokrotnie zaniżają wartość pojazdów przed szkodą przy jednoczesnym zawyżaniu wartości tzw. wraka. Tym samym dochodzi do „spłaszczenia” kwoty należnej do wypłaty,

f. uznaniowość przy refundacji kosztów leczenia – problem dotyczący szkody osobowej sprowadza się do nieuznawania pełnych kosztów leczenia, szczególnie w sytuacji, gdy części tych kosztów poszkodowani dochodzą na podstawie oświadczeń. Dotyczy to m.in. następujących rodzajów kosztów:

  • · przejazdów na leczenie/rehabilitację,
  • · lepszego odżywiania,
  • · odwiedzin osób bliskich,
  • · materiałów i urządzeń wykorzystywanych przy rehabilitacji,
  • · opieki osób bliskich.

3. Naruszenie obowiązków informacyjnych:

a. brak informowania osób występujących z roszczeniem o dokumentach wymaganych do ustalenia odpowiedzialności zakładu ubezpieczeń lub wysokości świadczenia – art.16.1 ustawy o działalności ubezpieczeniowej,

b. brak informowania uprawnionych o przyczynach braku możliwości zaspokojenia roszczenia w terminie oraz o przypuszczalnym terminie zajęcia ostatecznego stanowiska w sprawie – art. 14.2 ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych – art. 16.2 ustawy o działalności ubezpieczeniowej,

c. brak wskazywania okoliczności uzasadniających całkowitą lub częściową odmowę wypłaty odszkodowania – art. 16.3 ustawy o działalności ubezpieczeniowej – art. 14.3 ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych,

d. brak niezwłocznego powiadomienia ubezpieczonego o zgłoszonym roszczeniu – art.19.1 zd. 2 ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych.

4. Inne nieprawidłowości:

a. brak wypłaty bezspornej kwoty odszkodowania,

b. kwestia prawidłowego zabezpieczenia pojazdu, kluczyków i dokumentów przed kradzieżą - zakłady ubezpieczeń powołują się na wymóg zawarty w Ogólnych Warunkach Ubezpieczenia Auto–Casco zabezpieczenia pojazdu, jak również kluczyków i dokumentów w sposób należyty poza pojazdem. W przypadku kradzieży pojazdów odmowy wypłaty odszkodowania uzasadniane są brakiem wypełnienia w/w obowiązków,

c. nadużywanie uzasadnienia odmowy wypłaty odszkodowania „innymi okolicznościami,niż podane w zgłoszeniu szkody” - zakłady ubezpieczeń uzasadniają odmowy faktem,iż do szkody doszło w okolicznościach innych, niż podane w zgłoszeniu szkody.Oczywiście teza ta nie znajduje oparcia w materiale dowodowym (notatka policyjna, akta prokuratorskie, zeznania świadków). Używane jest także inne uzasadnienie, mianowicie: „zakres i charakter uszkodzeń pojazdu sprawcy i poszkodowanego nie korespondują ze sobą”, zatem do szkody nie mogło dojść w okolicznościach podanych w zgłoszeniu szkody - niestety niejednokrotnie towarzystwa nie dysponują ekspertyzą biegłego z zakresu rekonstrukcji wypadków drogowych, potwierdzającą w/w tezę,

d. rażące niedbalstwo w ubezpieczeniu Autocasco - Ubezpieczyciele powołują się na wyłączenie zawarte w Ogólnych Warunkach Ubezpieczenia Auto–Casco, z którego wynika, iż nie odpowiadają za szkody powstałe wskutek rażącego niedbalstwa (np.przekroczenie prędkości o określoną wartość, niezaciągnięcie hamulca ręcznego,wjechanie w kałużę i zalanie silnika, kontynuacja jazdy po uderzeniu w przeszkodę,itp.),

e. nieuzasadnione różnicowanie wysokości wypłat zadośćuczynienia za szkodę osobową dla osób o podobnym stopniu uszczerbku na zdrowiu - występuje tu duża uznaniowość/kryteria:

  • · stopień trwałego uszczerbku na zdrowiu poszkodowanego wyrażający się w kalectwie, oszpeceniu, ograniczeniach ruchowych, ograniczeniach wykonywania czynności życia codziennego,
  • · długotrwałość choroby, cierpień, leczenia, rehabilitacji,
  • · wiek poszkodowanego,
  • · płeć poszkodowanego,
  • · poczucie bezradności życiowej, niekorzystne widoki,
  • · aktualna i zmieniająca się stopa życiowa społeczeństwa, itp.